రామ్-జానకి: ఒక ప్రేమ కథ!!!

ఆంధ్రదేశంలోని పచ్చని కోనసీమ ప్రాంతంలో, గోదావరి ఒడ్డున ఉన్న ఒక చిన్న పల్లెటూరు వారిది. ఆ ఊరి మట్టి వాసనను, మమతలను గుండెల్లో నింపుకుని పట్నం వచ్చిన రామ్, జానకిల కథ ఇది. విజయవాడలోని ఓ ప్రముఖ కళాశాలలో వారిద్దరూ ఇంటర్మీడియట్‌లో చేరారు. రామ్, పేరుకు తగ్గట్టే శాంత స్వభావి, చదువులో ఎప్పుడూ ముందే ఉండేవాడు. జానకి, సీతమ్మంత సహనం ఉన్నా, అల్లరిలో మాత్రం చురుకైనది. వారి పరిచయం చాలా సాధారణంగా, లైబ్రరీలో ఒక పుస్తకం కోసం జరిగిన చిన్నపాటి వాదనతో మొదలైంది. ఆ వాదన కాస్తా స్నేహంగా, ఆ స్నేహం ఎప్పుడు ప్రేమగా మారిందో వారికే తెలియదు.

వారి స్నేహితుల బృందం కూడా పెద్దదే. రామ్ స్నేహితులు రవి, సురేష్, జానకి స్నేహితురాళ్లు ప్రియ, సునీత—ఈ నలుగురూ వారి ప్రేమకు సాక్షులు, సహాయకులు కూడా. పద్దెనిమిదేళ్ల రామ్, పదహారేళ్ళ జానకి మధ్య నడిచే అమాయకపు ప్రేమాయణంలో ఈ స్నేహితుల బృందం చేసే అల్లరి అంతా ఇంతా కాదు.

తరగతి గదిలో లెక్చరర్‌కు దొరక్కుండా ఒకరినొకరు సైగలతో పలకరించుకోవడం, క్యాంటీన్‌లో జానకికి ఇష్టమైన పునుగుల కోసం రామ్ గంటల తరబడి క్యూలో నిలబడటం, కాలేజ్ ఫెస్టివల్‌లో జానకి వేసిన భరతనాట్యం చూసి రామ్ మైమరచిపోవడం—ఇవన్నీ వారి ప్రేమకావ్యంలోని అందమైన అధ్యాయాలు. వారి ప్రేమ కేవలం కళాశాలకే పరిమితం కాలేదు.

సెలవులకు ఊరికి వెళ్ళినప్పుడు, వారి కుటుంబాల మధ్య ఉన్న అనుబంధం వారిని మరింత దగ్గర చేసింది. రామ్ మేనమామ ఊరికి పెద్దమనిషి, ఆయన మాటంటే అందరికీ గౌరవం. జానకి తండ్రి ఒక సాధారణ రైతు, కానీ కూతురంటే ప్రాణం. ఈ పది మంది కుటుంబ సభ్యుల మధ్య వారి ప్రేమకథ ఎన్నో హాస్యభరితమైన, ఉద్వేగభరితమైన మలుపులు తిరిగింది. ఒకసారి, సంక్రాంతి పండుగకు, జానకి వాళ్ళింట్లో వేసిన రంగురంగుల ముగ్గును పొగడటానికి వెళ్ళిన రామ్‌ను, జానకి అత్తయ్య సరదాగా ఆటపట్టించడం, దానికి రామ్ సిగ్గుతో తలదించుకోవడం ఊరంతా చెప్పుకున్నారు. వారి అమాయకపు ప్రేమకు ఆ పల్లెటూరి పచ్చని పొలాలు, గోదావరి గలగలలు, చివరికి వారి కుటుంబ సభ్యుల ఆశీస్సులు కూడా తోడయ్యాయి.

చదువు పూర్తయ్యాక, ఇద్దరూ ఉన్నత లక్ష్యాలతో హైదరాబాద్‌కు పయనమయ్యారు. పల్లెటూరి ప్రశాంత వాతావరణం నుండి నగరంలోని ఉరుకుల పరుగుల జీవితానికి మారడం మొదట్లో చాలా కష్టంగా అనిపించింది. కొత్త నగరం, తెలియని మనుషులు, ఉద్యోగ వేటలో ఎదురైన అవమానాలు వారిని నిరుత్సాహపరిచినా, ఒకరికొకరు ధైర్యం చెప్పుకుంటూ ముందుకు సాగారు. చివరికి, రామ్‌కు ఒక సాఫ్ట్‌వేర్ కంపెనీలో, జానకికి ఒక ప్రభుత్వ పాఠశాలలో ఉపాధ్యాయురాలిగా ఉద్యోగం వచ్చింది.

వారి కాళ్లపై వారు నిలబడ్డాక, ఇరు కుటుంబాల పెద్దలు కలిసి మాట్లాడి వారి వివాహాన్ని ఘనంగా నిశ్చయించారు. వారి పెళ్లి పల్లెటూరి సంప్రదాయాలకు, నగర ఆధునికతకు అద్దం పట్టింది. నగరంలోని వేగవంతమైన జీవితంలో, ఆఫీస్ టెన్షన్లు, ఇంటి బాధ్యతల మధ్య వారి ప్రేమ మరింత పరిణితి చెందింది. ఒకరికొకరు సమయం కేటాయించుకోలేకపోయినా, వారి మధ్య ఉన్న అవగాహన వారి బంధాన్ని దృఢంగా నిలిపింది.

కొద్దికాలానికే వారి జీవితాల్లోకి ఆకాష్, మీరా రూపంలో ఇద్దరు పిల్లలు వచ్చారు. పిల్లల రాకతో వారి జీవితాలు మరింత సంపూర్ణమయ్యాయి. పిల్లల పెంపకం, వారి భవిష్యత్తు కోసం పడిన తాపత్రయంలో వారి మధ్య ఉన్న శృంగారం కాస్త తగ్గినా, అనుబంధం మాత్రం రెట్టింపయింది. పిల్లల ఫీజుల కోసం, ఇంటి లోన్ల కోసం రాత్రింబవళ్లు కష్టపడ్డారు. పిల్లల్ని నగరంలోని ఉత్తమ పాఠశాలల్లో చదివించి, ఉన్నత విలువలను నేర్పించారు. వారి సంసార జీవితం సాఫీగా సాగిపోతున్న ఆ రోజుల్లో, విధి వారి జీవితంలో ఒక పెను తుఫాను తీసుకురాబోతోందని వారు కలలో కూడా ఊహించలేకపోయారు.

ఒక వర్షపు రాత్రి, ఆఫీస్ నుండి ఇంటికి తిరిగి వస్తున్న రామ్ ప్రయాణిస్తున్న కారుకు ఘోర ప్రమాదం జరిగింది. ఆ ప్రమాదంలో రామ్ ప్రాణాలతో బయటపడ్డా, తన కుడి కాలును శాశ్వతంగా కోల్పోయాడు. ఆ విషాదం వారి ఆనందమయ జీవితాన్ని ఒక్కసారిగా తలకిందులు చేసింది. రామ్ ఉద్యోగం పోయింది. అప్పటివరకు చురుకుగా తిరిగిన మనిషి, చక్రాల కుర్చీకే పరిమితమయ్యాడు. ఆ మానసిక వేదన నుండి కోలుకోవడానికి అతనికి చాలా సమయం పట్టింది. జానకి, తన భర్తకు సేవ చేయడానికి, అతనికి ధైర్యం చెప్పడానికి తన ఉద్యోగాన్ని వదిలేసింది.

అప్పటికే వారి పిల్లలిద్దరూ ఉన్నత చదువులు పూర్తి చేసి, అమెరికాలో మంచి ఉద్యోగాలలో స్థిరపడ్డారు. ప్రమాదం గురించి తెలిసి హుటాహుటిన వచ్చి, కొన్ని నెలలు ఉండి, తండ్రికి అవసరమైన ఏర్పాట్లు చేసి తిరిగి వెళ్లిపోయారు. నగరంలోని ఆ ఇల్లు, ఆ చేదు జ్ఞాపకాలు రామ్‌ను మరింత కుంగదీయడంతో, ఉన్నదంతా అమ్ముకుని తిరిగి వారి పల్లెటూరికి వచ్చేశారు. తమ మూలాలను వెతుక్కుంటూ, ప్రశాంతతను కోరుకుంటూ సొంత ఊరికి చేరుకున్నారు.

మొదట్లో పిల్లలు రోజూ వీడియో కాల్స్ చేసేవారు. కానీ, కాలక్రమేణా వారి పనుల ఒత్తిడిలో పడి, ఆ కాల్స్ వారానికి, నెలకు ఒకసారికి తగ్గాయి. చివరికి, పండుగలకు, పుట్టినరోజులకు కూడా కేవలం ఒక మెసేజ్‌తో సరిపెట్టడం మొదలుపెట్టారు. పిల్లల నుండి ఆదరణ కరువవడంతో ఆ వృద్ధ దంపతుల హృదయాలు ప్రతీక్షణం క్షోభించాయి. తమ పిల్లల గొంతు వినాలని, మనవళ్లు, మనవరాళ్లతో ఆడుకోవాలని వారి మనసులు తపించిపోయేవి. పాత ఆల్బమ్‌లోని ఫోటోలు చూస్తూ, పిల్లల చిన్ననాటి జ్ఞాపకాలను నెమరువేసుకుంటూ కన్నీరు పెట్టుకునేవారు. వారి కళ్ళలో నీరు ఇంకిపోయింది, గుండెల్లో బాధ మాత్రం సముద్రమంతైంది.

ఏళ్ళు గడిచాయి. రామ్, జానకి ఆ పాత ఇంట్లో ఒకరికొకరు తోడుగా ఒంటరి జీవితాన్ని గడుపుతున్నారు. వారి బాధను, ఒంటరితనాన్ని చూసి చలించిపోయిన వారి పాత స్నేహితుడు ప్రకాష్, వారికి తెలియకుండా అమెరికా వెళ్లి వారి పిల్లలతో మాట్లాడాడు. తల్లిదండ్రుల పరిస్థితి, వారి మానసిక వేదన గురించి వివరంగా చెప్పాడు. ప్రకాష్ మాటలు విన్న ఆకాష్, మీరాల గుండెలు పగిలాయి. తాము ఎంత పెద్ద తప్పు చేశామో గ్రహించి, పశ్చాత్తాపంతో కుమిలిపోయారు. తమ కెరీర్, జీవితాల కోసం కన్నవారిని ఎంతలా నిర్లక్ష్యం చేశారో తెలుసుకుని కన్నీరుమున్నీరయ్యారు.

వెంటనే, తల్లిదండ్రులకు ఒక సడెన్ సర్‌ప్రైజ్ ఇవ్వాలని ఇద్దరూ భారతదేశానికి బయలుదేరారు. ఎన్నో ఏళ్ళ తర్వాత, గుండెల్లో చెప్పలేనంత పశ్చాత్తాపంతో, కళ్ళలో ఆశతో వారు తమ పల్లెటూరి ఇంటికి చేరుకున్నారు. ఇంటి ముందున్న పాత అరుగు మీద, రామ్ జానకి భుజంపై తల వాల్చి, ఆమె చేతిని తన చేతిలోకి తీసుకుని ఉన్నాడు. జానకి అతని తల నిమురుతూ, దూరంగా అస్తమిస్తున్న సూర్యుడిని చూస్తూ ప్రశాంతంగా కూర్చుని ఉంది. ఆ దృశ్యం చూసి పిల్లల కళ్ళు చెమ్మగిల్లాయి.

ఆనందంతో, దుఃఖంతో "అమ్మా, నాన్నా!" అని పిలుస్తూ వారి దగ్గరకు పరుగెత్తారు. కానీ, వారి నుండి ఏ స్పందన రాలేదు. దగ్గరికి వెళ్లి చూస్తే, వారి ముఖాల్లో చెప్పలేనంత ప్రశాంతత. ఎవరి కోసం అయితే వారు ఇన్నాళ్లు కంటికి రెప్పలా ఎదురుచూశారో, వారి రాకను చూడకుండానే, ఒకరి చేతిలో ఒకరు చేయి వేసి, ఒకరికొకరు తోడుగా ఆ వృద్ధ దంపతులు అదే రోజు ప్రశాంతంగా ఈ లోకాన్ని విడిచి వెళ్లిపోయారు. వారి ప్రేమతో పాటు మొదలైన వారి జీవితం, వారి ప్రేమతోనే ముగిసింది. పిల్లలు తెచ్చిన బహుమతులు, చెప్పాలనుకున్న క్షమాపణలు అన్నీ మూగబోయాయి. ఆ క్షణం వారికి జీవితంలో ఒక పెద్ద గుణపాఠం నేర్పింది.

డబ్బు, హోదా కంటే విలువైనది తల్లిదండ్రుల ప్రేమ అని, ఆ ప్రేమను వారు బ్రతికి ఉన్నప్పుడే పంచాలని, సమయం మించిపోయాక పశ్చాత్తాపపడి ప్రయోజనం లేదని.